Edmund Spenser -Sonnet LII

Sonnet LII
So oft as homeward I from her depart,
I goe lyke one that hauing lost the field:
is prisoner led away with heauy hart,
despoyld of warlike armes and knowen shield.
So doe I now my selfe a prisoner yeeld,
to sorrow and to solitary paine:
from presence of my dearest deare exylde,
longwhile alone in languor to remaine.
There let no thought of ioy or pleasure vaine,
dare to approch, that may my solace breed:
but sudden dumps and drery sad disdayne,
of all worlds gladnesse more my torment feed.
So I her absens will my penaunce make,
that of her presens I my meed may take.

Nie masz uprawnień do komentowania

Czytelnia - treści losowe

Polub nas na FB

Wyszukiwarka

Główna Czytelnia Wiersze Edmund Spenser -Sonnet LII

Subskrybcje

Zapisz się do subskrypcji aby codziennie otrzymywać wiadomości i uczyć się słowek
captcha 

Zaloguj się lub zarejestruj aby skorzystać ze wszystkich funkcji portalu.

Reklama

Loading ...

Ta strona wykorzystuje pliki cookie.

Polityka cookie OK