Charles Baudelaire-Spleen

Baudelaire, Charles "Spleen"

When the low heavy sky weighs like a lid
Upon the groaning spirit, prey to long monotonies,
And embracing all the horizon's compass
Pours us a black day, sadder than our nights.

When the earth is changed into a dank cell
Where Hope flees bat-like
Beating the walls with timid wings
Striking its head against the rotten roof;

When the rain spreads out its endless trains
Like the bars of a vast prison
And a silent race of loathsome spiders
Come spread their nets deep in our brains.

Suddenly the bells ring out in fury
And hurl against the sky a fearful scream
Like homeless wandering spirits
That stubbornly begin to groan.

And long hearses, without drum or note
Parade slowly through my soul; Hope beaten
Weeps, and dreadful Anguish, despotic
Upon my bowed skull plants its banner black.

Nie masz uprawnień do komentowania

Czytelnia - treści losowe

Polub nas na FB

Wyszukiwarka

Główna Czytelnia Wiersze Charles Baudelaire-Spleen

Subskrybcje

Zapisz się do subskrypcji aby codziennie otrzymywać wiadomości i uczyć się słowek
captcha 

Zaloguj się lub zarejestruj aby skorzystać ze wszystkich funkcji portalu.

Reklama

Loading ...

Ta strona wykorzystuje pliki cookie.

Polityka cookie OK